Wat houvast geeft, kan ook begrenzen.
Wat ruimte biedt, kan te open voelen.
Toch doen we vaak alsof er één juiste weg is.

Dat werd zichtbaar in een workshop, Spelen met Mondriaan.
We werkten met kleur en structuur.
Eerst strak. Afgebakend. Met duidelijke kaders.
Daarna mocht het open. Vrijer. Zonder vastgelegde vorm.

Wat opviel, was hoe verschillend mensen daarop reageren.

Voor sommigen gaf het kader rust.
Eindelijk helderheid. Iets om op te leunen.
De lijnen maakten ruimte in het hoofd.

Bij anderen werkte het anders.
De behoefte om te schuiven.
Om te onderzoeken waar de ruimte zit.
De randen werden opgezocht en verlegd.

Het werd zichtbaar in het maken.
In kleine keuzes. In tempo.
In hoe iemand bleef bij wat er lag,
of juist verder wilde bewegen.

Bewust en onbewust liepen door elkaar.
Wat je denkt nodig te hebben, blijkt soms iets anders dan wat werkelijk helpt.
En wat vrijheid lijkt, kan ook leeg voelen
als er niets is om je toe te verhouden.

Misschien zit het antwoord daar.
Niet in kiezen voor kaders of voor vrijheid.
Maar in het herkennen van wat voor jóu werkt, op dit moment.

Ik laat mij niet leiden door angst om te vallen.
Want als ik moet vallen, dan val ik maar hard.

Songtekstfragment uit Ik laat mij niet leiden – Mylou Frencken

Tussen vasthouden en loslaten
ligt vaak meer ruimte dan we denken.